KOLAŻE

Ewa D. Bogusz-Bołtuć, EXIT Nowa Sztuka w Polsce, Warszawa, 2011r.

[…] Zadziwiające, niemal stuletni artysta po prawie siedemdziesięciu latach pracy nad formami malarskimi i malarsko-przestrzennymi instalacjami podejmuje nowe wyzwanie. Zwraca się ku kolażom. Nie jest to jednak zwrot przypadkowy, podyktowany znudzeniem artysty dotychczasowym dorobkiem. Historycznie biorąc, kolaż jako forma plastyczna jest kojarzona tak z kubizmem, ruchem Dada, czy surrealizmem. We wszystkich tych przypadkach niekonwencjonalne potraktowanie formy plastycznej wzmacniało siłę przekazu. Kolaż, na równi z fotomontażem, stał się medium, które poprzez metonimiczne użycie fragmentów rzeczywistości i zakwestionowanie czasowych naracji skłania nie tyle ku empatycznej percepcji, ile ku odkodowaniu znaczenia. Przedmioty czy ich fragmenty z różnych życiowych czasoprzestrzeni zaaranżowane jako obiekt plastyczny tworzą nową jakość i komunikują nowe znaczenie. Musiałowicz umieszcza w swoich kolażach tak przedmioty sentymentalne – np. zdjęcia rodziny, jak i przedmioty archiwalne – np. zdjęcia swoich prac, klisze litograficzne, a nawet swoje rysunki z okresu okupacji, lub robione tuż po wojnie. Towarzyszą im skrawki, często kolorowego, kartonu czy papieru. Od czasu do czasu pojawiają się małe prace malarskie, albo wycinki z gazet czy magazynów. Czasami daje się zauważyć gest malarski – uderzenia pędzla, spływająca farba, albo odcisk w farbie dłoni artysty. Kolaże Musiałowicza robią wrażenie swoim klarownym, bezpośrednim graficznym językiem. One nie tyle przedstawiają czy obrazują znaczenie, ile komunikują. Wydaje się, artysta z pełną świadomością zwraca się ku kolażom, by skierować uwagę widza na sprawy ważne – odwieczne pytania o miejsce człowieka i wartość człowieczeństwa.
Tak jak obrazy Musiałowicza były formą medytacji czy refleksją, tak kolaże są manifestem artysty.[…].

Ewa D. Bogusz-Bołtuć, Frag. art.: “Musiałowicz dzisiaj – kolaże”, Warszawa, 2010r.