Portret w Wyobraźni

1957-1963

/Portrety – to symbole zmienności natury. Nie są to ludzie konkretnie określeni, wyjęci z otaczającego nas tłumu, lecz synteza, idea człowieka, jego malarski znak, uwikłany w wewnętrze spięcia dramatu dokonującego się w nim i poza nim. W niekończącym się korowodzie bezimiennych postaci, ujętych w cykle, dostrzegłem, nie bez zaskoczenia, narzucające się powinowactwo z ideą bolejącej Madonny. A co, najbardziej mnie zastanowiło, to nie analogie ikonograficznego zapisu (o których trudno tu mówić), lecz głęboko ukryta istota ludzkiego cierpienia, jego uniwersalizm./

[…] Niepokój i nadzieja wyrażone są w sposób wstrząsający w rysunkach, które zadziwiają swoja miękkością i łagodnością, z których emanuje moc złożona z miłości i smutku… „portrety z wyobraźni” rozmieszczone jak fresk w głębi galerii, wykraczają poza zwykły świat rysunku.[…]

L’Aurore, L.F., 1964r.

[…] Henryk Musiałowicz… ci którzy odkryli jego dzieła w 1963 roku w genewskim Muzeum Rath, z pewnością ich nie zapomnieli: paliły… inny jego cykl, tak świeży, że jeszcze nie był wystawiany, nazwany „portretami z wyobraźni”… uważam za wyjątkowy pod względem techniki, estetyki i humanizmu. Są to litografie barwne, ale drukowane w pojedynczych egzemplarzach i tak wykonane, że nie dadzą się powtórzyć: są to w istocie monotypie, ale otrzymane w subtelny sposób i które zdają się być drukowane na skórze, kurdybanie… są to dzieła, które do nas przybywają jakby z głębiny wieków[…]

Arnold Kohler, Cooperation, 1969r.